اسپندارمذ

مولف سیما سلطانی
در ایران باستان همه ماه‌ها ۳۰ روزه بوده است، آخر هر سال هم یک پنجه داشتیم که جزو ماه‌ها نبود. هر روز از هر ماه به نام یک ایزد یا امشاسپند بود، روز پنجم همه ماه‌ها به نام امشاسپند زمین بود، اسپندارمذ یا همان اسفند که مونث است و حامی زنان پاکیزه. وقتی نام روز و ماه یکی می‌شد جشن می‌گرفتند، مثل مهرگان در مهر، یا روز اردیبهشت در ماه اردیبهشت.
بعضی از این جشن‌ها که پرمعناتر بود ماندنی ‌تر شد مثل جشن اسپندارمذ که روز زمین و بارآوری و زنان است.
پس از آن که رضاشاه ماه‌های سال را به ۶ ماه ۳۱ روزه و ۵ ماه ۳۰ روزه تبدیل کرد، بعضی جای جشن‌ها را تغییر دادند، که در مورد اسفندگان شامل ۶ روز می‌شد و ۵ اسفند به ۲۹ بهمن می‌افتاد، که البته نقض غرض است، چون روز اسفند می‌بایست در ماه اسفند جشن گرفته شود.
در نتیجه جشن گرفتن ۲۹ بهمن به نام روز اسفند کار لغوی است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *