سپاس نامه

فخرالسادات محتشمی پور

سرکار خانم دکتر ژاله آموزگار در ۱۲ آذر ماه ۱۳۱۸ درخوی متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش به پایان رساند و پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان برای ادامه تحصیل به تبریز رفت. در سال ۱۳۳۸ از دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز با رتبه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. وی پس از چندسال تدریس برای ادامه تحصیلات عالیه با استفاده از بورس تحصیلی عازم کشور فرانسه شد و در رشته فرهنگ و زبان‌های باستانی در دانشگاه سوربن مشغول تحصیل شد. در آنجا از محضر استادان بنامی چون پروفسور پی یر دو مناش، اوبن، لازار و امیل بنونیست بهره برد و به مطالعه و تحقیق پرداخت و سرانجام در سال ۱۳۴۶ از رساله خود با عنوان ادبیات زرتشتی دفاع کرده موفق به اخذ مدرک دکترا شد. دکتر آموزگار پس از پایان تحصیل در فرانسه و بازگشت به ایران، در بنیاد فرهنگ ایران مشغول به کار شد و کار پژوهش بر روی دینکرد پنج – از متون پهلوی – را آغاز کرد.
دکترآموزگار از ۱۳۴۹ در گروه فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به کار پرداخت و کار پژوهش بر روی تاریخ ایران قبل از اسلام به ویژه حوزه اساطیر و زبان‌های باستانی را همراه با زنده‌یاد دکتر احمد تفضلی به طور جدی دنبال کرد که این پژوهش ها تاکنون نیز ادامه دارد.
این استاد برجسته آثار متعددی اعم از مقالات تخصصی، ترجمه و تألیف کتاب تفدبم جامعه علمی ایران عزیز کرده است و بخش عمده مقالاتش در مجلات سخن، دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، آینده، آدینه، کلک، زبانشناسی، نامه پارسی، بخارا، نامه فرهنگستان، نامه ایران باستان و دانشنامه جهان اسلام منتشر شده است.
مقام والای علمی و فرهنگی ایشان انجمن را برآن داشت تا در حد وسع و توان خود مراسم نکوداشتی برای ایشان برپا کند. اما دریغ که استاد رخصت نداد و با مناعت طبع و فروتنی این کار را زحمت برای دوستان دانست و از آن دوری جست. اما برگ سبز ما یادداشت کوتاهی بود که خواستیم در تاریخ بماند تا آیندگان ما را به تازیانه نقد ننوازند که قدر استاد نکو دانستن ندانستیم.
سپاس نامه ما برای استاد به شرح زیر است:

به نام حضرت دوست
استاد ارجمند
سرکار خانم ژاله دکترآموزگار

در سردترین فصل سال گرمای سخنان حکمت آموز شما وجودمان را گرم کرد و بهار را به یادمان آورد.
بهار عمر ایران عزیز که چون جان دوستش داریم و عشق ورزیدن به آن را از شما آموخته ایم.
از شما که گنجینه متون کهن و زبان ادب ایران را رمز گشایی می کنید و در این راه از سختی ها و مرارت ها نمی هراسید.
از شما که همه عمر را به تحقیق و تدریس گذرانده اید و هیچگاه سخنی از خستگی به زبان نیاورده اید.
از شما نوشتن و گفتن سخت است نه از آن رو که آثار ارجمند و نیکی هایتان را نمی شناسیم بلکه از آن جهت که هیچگاه فرصت و مجال تقدیر و سپاس به شاگردان خود نمی دهید.
اما شاگردان درس آموخته در مکتب عشق خوب می دانند که تقدیر از استاد،پاسداشت ایران عزیز و فرهنگ ایرانی است
پس قدر استاد نکو دانستن را به خود یادآور می شویم و برای شما سلامت وبهروزی وشادکامی آرزو می کنیم

انجمن زنان پژوهشگر تاریخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *